Rein pol - Nieuws & Exposities

Archief Nieuws & Exposities

Rein Pol: glazen vitrine als soort binnenwereld, Nieuwsblad van het Noorden, 1993, Friggo Visser

"Normaal ligt het formaat van een schilderij bij mij nooit vast. Ik verzaagde een schilderij wel eens om de juiste compositie te krijgen. Maar nu, voor mijn expositie bij Wiek XX, nam ik me voor om zeven even grote schilderijen te gaan maken. Het zijn grote panelen (144 x 117 cm - fv), heerlijk om mee te werken. Ik wist ook precies wat ik wilde. Ik kocht een glazen vitrine en die moest op elk schilderij gaan fungeren als, zeg maar, een soort binnenwereld. Glas heb ik altijd al gebruikt. Als bewasemde spiegel in mijn Zelfportret in de badkamer of als glazen potje in Varkentje op sterk water. Met de vitrine kreeg ik de vrijheid allerlei thema's van vroeger opnieuw zichtbaar te maken: de werking van licht, weerspiegelingen, contrasten tussen binnen-buiten, scherp-vaag, glad-ruw."

"Door het formaat kon ik nu alleen groter en vrijer gaan werken. Dat levendige, wervelende handschrift is niet nieuw. Op oudere schilderijen was dat al, maar die zijn veel kleiner en dan zie je het niet zo goed. Een echte fijnschilder ben ik bovendien nooit geweest. Erik Beenker schreef in de eerste recensie over mijn werk al: Rein Pol schildert zichtbaar. Uitgangspunt bij alle zeven schilderijen was verder, dat ik ze nat in nat wilde schilderen. Iets dat ik van Matthijs Röling heb geleerd. En dat is een hele klus met zulke formaten. je zit met de droogtijd van de verf. Ik merkte dat ik van de weeromstuit steeds vetter ging schilderen: hoe dikker de verflaag, hoe meer tijd je hebt om te schilderen."

"Mijn aanpak was eigenlijk heel abstract. Ik begon met het maken van een bloknootschetsje, zoals Jan van Tongeren dat altijd deed. Van dat schilderij met die cactus erin had ik de exacte compositie al bepaald voor ik de plant had. Die ben ik er later in de Hortus bij gaan zoeken. In dat schilderij met die brandende prop papier herken je het vuur van mijn schilderij van de brandende viool. Zo'n prop papier schilderde ik op de Minerva al in de 2de klas, bij Diederik Kraaijpoel. Voor deze prop gebruikte ik een affiche van Picasso, één van een schilderij met een gedeformeerde vrouw. Wel een rare sensatie: dan vraag je zo'n juffrouw in de winkel die affiche heel voorzichtig in te pakken en thuis verfrommel je hem en fik je hem op."

"Van ranzige commentaren op de moderne kunst, die je van sommige realisten wel eens hoort, wil ik niets weten. Mij zijn lyrisch-abstracte schilders als Mark Rothko en Willem de Kooning even lief. Dat heb ik ook duidelijk willen maken met mijn de Koonig-schilderij. Ik liep al heel lang met het idee rond om een schilderij over hem te maken. Op de achtergrond zie je een geparafraseerde De Kooning. Omdat De Kooning altijd van die bijna abstracte vrouwenschilderijen maakte, leek het me leuk om in de vitrine zo'n vrouw te plaatsen. Bij nader inzien vond ik dat een beetje flauw. Daarom schilderde ik mezelf in de vitrine. 'A northern realist'. Als schilder word je toch steeds in een hokje geplaatst."

Friggo Visser


Terug