Rein pol - Nieuws & Exposities

Archief Nieuws & Exposities

Johan Jong (overleden in 2006) opende de tentoonstelling in Westeremden

Rein Pol: het spel van beeld en werkelijkheid, Nederlands Dagblad, 17-5-1997, Willem L. Meijer

Er is lang naar uitgezien maar nu staat het als een huis. 'Overzicht van ruim twintig jaar schilderen'. Rein Pol noemt zijn grote tentoonstelling bescheiden 'een tussenstation'. Hij blijkt nog boordevol plannen te zitten, net als toen hij begon. Pol is het type kunstenaar van de vliegende start. Eindexamenwerk werd meteen door een docent van de academie aangekocht. Hij ontwikkelde zich langs twee lijnen tegelijk, en dat is hij blijven doen: als fijnschilder en als meester van de losse toets, liefst nat in nat. Aan uiteenlopende voorgangers - zowel klassieke als moderne - heeft hij elementen ontleend. Die stoeide hij samen tot iets nieuws: het polliaans realisme. Kenmerk: het straalt puur schilderplezier uit, aanstekelijk voor ieder die in dit vak verder wil komen.

....
WAARNEMING EN FANTASIE
Wie niet theoretisch maar visueel overtuigd wil worden van haar inzicht, kan bij Pol z'n hart ophalen. Pol werkt graag in reeksen en als voorbeeld kan hier zijn treintjes-reeks dienen. Op zich is dit motief - een ongezochte verbinding van natuur en techniek - al een vondst, maar Pols spel ermee wekt de indruk dat het onuitputtelijk is. Een trieste stemming wordt opgeroepen met het treintje uit 1976. Een voorjaarsstemming met die uit 1994. Maar ook zomer, herfst en winter dienen zich per spoor aan. De winter zelfs over twee sporen. Of zijn het er drie? We zien het boemeltje namelijk ook in de fantastische setting van de Himalaya tegen een berghelling opzwoegen. Te zot voor woorden en toch geheel overtuigend (met ergens op de artistieke achtergrond de schaduw van Turner). Wie Pol over dit treinverkeer hoort, begrijpt dat hij emotioneel diep met zulke motieven verbonden is. Ze wortelen in de gevoelswereld van zijn jeugd. En blijven zo met zijn persoon verbonden dat het treintje in 1996 ook de achtergrond vult van een zelfportret. Of is het een zelfportret? Eens het kind dat met een treintje speelde, nu de met zijn motieven spelende kunstenaar? Ook uit ander werk spreekt steeds - of het nu portretten van eigen kinderen betreft, of van vrienden, of de reeks van oma, of de vele voorwerpen uit de stillevens - een diepe verbondenheid. Deze gehechtheid komt echter nergens in mindering op de vrije, nieuwe, en vaak speelse bewerking van het gegeven. Het spelen met waarneming en fantasie is een algemeen kenmerk van Pol. Onbezorgd overschrijdt hij de grens van waarneming naar fantasie en van 'alledaagse' fantasie naar het fantastische en - soms - haast bizarre. Tegelijk zal het niemand ontgaan dat men sommige werken van Pol dient te proeven als een stukje pure humor. Welke tot deze categorie behoren zal de bezoeker zelf wel ontdekken.
....

Willem L. Meijer


Terug