Rein pol - Nieuws & Exposities

Archief Nieuws & Exposities

Meegesleept door de kunst, UK (Universiteitskrant Groningen), 15-11-2001, Petra Else Jekel

Als 'een vierde luik aan de drieluik', zo ziet museum De Buitenplaats de vierde tentoonstelling over figuratieve kunst in Nederland die nu te zien is. Het vijfde wiel aan de wagen of prettig meeslepend?
Vanaf de Hoofdweg gezien, naast het statige zeventiende-eeuwse Nijsinghhuis, schemert er wat steenrood tussen het groen door. Dichterbij blijkt in een kuil de entree van een kunstpaviljoen schuil te gaan. Organisch aansluitend op de terrassen van gras, de gracht en de slingerende buxushaagjes, ontvouwt zich een veelvormig gebouw: museum De Buitenplaats in Eelde. Architecten Alberts en Van Huut hebben hun werk overtuigend gedaan. Nu de kunstenaars nog van de tentoonstelling 'De Veelheid II' - een vervolg op drie eerdere tentoonstellingen die een poging doen een overzicht te geven van de Nederlandsche figuratieve kunst na 1945. Stillevens, mensen, landschappen en interieurs dus. Saai? Niet als je let op het HOE inplaats van het WAT.
Niet alleen de illusionistische hoogglans van Rein Pols schilderijen is aanwezig, maar ook de ongeverniste, matte, soms zelfs ruwe oppervlakken waarmee hij creatiever met ruimtesuggestie kan omgaan. Zoals Rudolf Hagenaar, die de zinderende sfeer vaneen warme, lome dag in 'Middaghitte' in sobere verfvlakken met weinig details weet te vangen. Of het trage bukken in de branding bij het naakt rapen van schelpen.
Kenne Gregoire heeft het figuratieve letterlijk in zijn wandwerk gebracht. Voor het schilderen van een stilleven van kannen, eierdopjes en bestek nam hij een tafelblad als achtergrond. Ook Har Sanders doet zoiets. In 'Geen zee te hoog' heeft hij het stukje strand 'genomen' waarop de zee haar laatste schuimkraag trekt, en dat verticaal opgehangen. Echt strandzand vermengde hij met de verf en het glazuur dat in transparante tinten zeegroen in banen naar beneden druipt, is voor het oog nog bijna vloeibaar. Aan het raam, waarachter de grens van water en land van Alberts en Van Huut zichtbaar is, hurkt een bronzen vrouw in weelderig opengaande lijnen. Knijp je wimpers wat dicht en ze zit daar aan de waterkant, echt. Figuratieve kunst kan je meeslepen, net als de tv, als je er maar voor open staat.

Petra Else Jekel, UK 12 - 15 november 2001


Terug